در ابتدا پیشاپیش فرا رسیدن سالروز رحلت نبی مکرم اسلام،

حضرت محمد مصطفی(ص)،

 و همچنین شهادت سبط اکبر ایشان،

 حضرت امام حسن مجتبی(ع)،

 و نیز شهادت ولی نعمت ایران عزیز، شاه خراسان،

 حضرت امام علی ابن موسی الرضا(ع)

را خدمت تمامی رهروان واقعی پیامبر و خاندان پاک و طاهرش تسلیت عرض میکنم.

مسئله ای که این روزا در راس اخبار ایران که نه تمام دنیا قرار داره جنایتها و کشتارهای

 وحشیانه رژیم غاصب صهیونیستی در پر تراکم ترین نقطه جمعیتی دنیاست. این وقایع تلخ که

 کشته شدن نوزادان و اطفال تازه بدنیا آمده، به تلخی اونا اضافه میکنه، قلب هر انسانی رو به

 درد میاره. چه برسه که اون انسان مسلمون هم باشه. و دلخراشتر از همه اینا سکوت دنیا

 در برابر این اقدامات ددمنشانه و حتی تایید اون اقدامات از سوی برخی از ابرقدرتهای

 دنیاست.شورای امنیت سازمان ملل که دیگه کاملا اهداف کاری خودشو فراموش کرده و تو

 این اوضاعی که وحشیانه ترین جنایتها در حال شکل گیریه، عزم خودشو برای عقب نشوندن

 ایران در مورد برنامه هسته ای جزم کرده و اصلا توجهی نداره که این مسئله اصلا به این نهاد

 ربطی نداره. اونوقت اومده و در برابر این بربریت آشکار فقط یه بیانیه گذرا صادر کرده. ما به

 کجا داریم میریم؟ این مسیر چشم اندازی جز قهقرا نداره. بیاین خودمونو فقط برای یه لحظه

 جای مادر و یا پدر و برادری بذاریم که تازه از بدنیا اومدن یه بچه کیف دنیا رو میکردن که این

 بچه جلوی چشمشون پرپر شد. راستی آیا واقعا این بچه تروریسته؟ آیا این بچه شش ماهه یا

 حتی اون یکی که دو هفته بیشتر نداشت تهدید خیلی بزرگی برای اسراییل محسوب

 میشدن؟ یا امام زمان بیا. بیا که دیگه دنیا تاب اینهمه ظلم و فشار و  تبعیض رو نداره.

و اما بعد، در بحبوحه جریانات انتخابات فردا روزیه که باز هم شور نیکوکاری مردم ایران چشم

 جهان رو به خودش خیره میکنه. بیاین بدون بدبینی و شک به اینکه این پول واقعا قراره تو

 جیب کی بره، کمکی در حد توانمون بکنیم. چرا که نفس عمل مهمه. این کار یه جور معامله با

 خداس که هیچ ضرری توش نیست. همه اش خیر و برکته. تو نیکی میکن و در دجله انداز/که

 ایزد در بیابانت دهد باز.

یا حق