امروز و الان که دارم این مطلب رو مینویسم دلم پر از درد و تمام وجودم پر از اندوهه. این روزا از تلویزون خبرایی میشنویم و صحنه هایی رو میبینیم که فکر نکنم هیچ آدم آدمی! رو به غصه و بیشتر از اون به فکر فرو نبره. تو این روزای پر از ماتم و اندوه حسینی که دل عاشقان و رهروان اهل بیت در ماتم سبط رسول خدا(ص) داره خون گریه میکنه و از طرفی سیعه و سنی با بحثای بی نتیجه به جون هم افتادن و دارن همدیگه رو به شرک و بی دینی محکوم میکنن، تو یه گوشه مقدس از این خاک خدا جنایتهایی در حال انجامه که حتی توصیفش هم آدم رو اذیت میکنه. تو نوار غزه، تو فلسطین، همونجایی که یه روزی قبله گاه عشق بود دارن مردم بیگناه و بی پناه رو مثل آب خوردن قلع و قمع میکنن و قسمت تاسف آور قضیه اینه که هیچ کسی هم صداش در نمیآد. تازه ادعای مسلمونی هم گوش فلک رو کر کرده. اگه اسم این مسلمونیه که ....

بیا مهدی شب هجران سحر کن

به امید اون روزی که آقا و سرورمون بیاد تا خودش بساط ظلم این سفاکان فاسق رو با ید توانای خودش و با کمک پروردگار در هم بریزه.

یا حق