امروز تو یه جمعی بودیم که به طور اتفاقی از کارای کمیته امداد امام خمینی(ره) بحث به میون اومد. هر کسی یه نظری داشت ولی یکی از اونا به نظرم قابل بحث و مطرح کردن اومد. یکی از دوستان گفت که خب من از همه واجبترم. چرا باید به کسایی کمک کنم که اصلا معلوم نیست این کمک من به دستشون میرسه یا نه؟! چرا یکی پیدا نمیشه به خود من کمک کنه؟

نمیدونم ما تا کی قراره اینقدر ناشکر باشیم. کاملا قبول دارم که امروزه مشکلات اقتصادی در جامعه باعث رنجش خیلیا شده. ولی این آدما اصلا به این فکر نمیکنن که خب درسته که شاید ما هم به بعضی چیزا محتاج باشیم که نمیتونیم تهیه کنیم ولی مطمئنا کسانی هم هستند که حتی به نون شبشون محتاجن. مایی که امروز داشتیم صحبت میکردیم، اکثرا از طبقه متوسط اجتماع بودیم. یعنی لااقل میتونیم یه نون بخور و نمیری در بیاریم، حتی تا حدی که، ممکنه سر سفره از غذاهای مختلفی که تهیه میشه ایراد بگیریم. ولی در مقابل کسانی هستند که باور کنین اگه یه روز تو خونه نون تازه ببینن فکر میکنن که خدا دنیا رو بهشون داده. حالا ما که میتونیم کمک کنیم اگه این توجیه رو داشته باشیم که، من کمک میکنم ولی از کجا معلوم که به دست مستحقش برسه؟ من میخوام بگم که اولا تا اونجا که من دیدم، این کمکا واقعا به دست اونایی که باید برسه میرسه. ولی ون طرف قضیه رو در نظر میگیریم. وقتی که ما به این نهاد یه کمکی میکنیم، داریم این نهاد رو مامور میکنیم که این کمک ما رو به دست صاحبش برسونه. نیت ما یه نیت(انشاالله) خداییه و اصل هم همین نیت انسانه. حالا ما چرا حسن ظن نداشته باشیم. مگه خدا تو کلام خودش نگفته که سوءظن کار بدیه؟ و حتی میتونه گناه باشه؟ پس ما اولا چرا جنبه مثبت قضیه رو نگاه نمیکنیم؟ در ضمن در مورد ما نیت عملمون مهمه که اونم انشالله برای رضای الهی وکمک کردن به یه عده آدم مستمنده. خب اگه نمیخوای کمک کنی که این یه امر دیگه اس ولی اگه خیال کمک کردن داری دیگه اینقدر صغری کبری چیدن لازم نیست. تو کار خودتو بکن و این امید رو داشته باش که انشالله در جایی که درسته خرج میشه. و به قول معروف:

تو نیکی میکن و در دجله انداز

که ایـــــزد در بیــابانت دهد باز

در قرآن هم در جاهای مختلفی به این عمل خداپسندانه اشارات زیادی شده و اگه ما اهل عبرت باشیم و مصداق فَاعتَبِروا یا اولِی الاَبصار، بدون درنگ و فوت وقت کار خودمون رو انجام میدیم. حالا بدتر از اون حرف این دوستمون اینکه داشت به ما هم توصیه میکرد که از انجام این کار منصرف بشیم. دیگه خودت کمک نمیکنی با بقیه چیکار داری؟

امیدوارم که همه ما به قدری اسلام رو بشناسیم و به تعالیم الهی این دین انسان ساز عمل کنیم که دیگه فقیری رو در اطراف خودمون نبینیم. هر جا هم که از دستمون برمیاد از کمک کردن به افراد مستحق کوتاهی نکنیم. البته نباید با این کارمون باعث رواج تکدی گری بشیم.

یا حق