عید رمضان آمد و ماه رمضان رفت

صد شکر که این آمد و صد حیف که آن رفت

با چشمانی لبریز از اشک بدرقه کردیم این زیباترین ماه خدا را به امید سال آینده تا باز هم سر مائده الهی گرد هم آییم و از این خوان پر بار استفاده کنیم. اشک چشمانمان هم از غم از دست رفتن فرصت رمضان است و هم به شوق وصال این بزرگترین عید الهی.

در این لحظات آخر از ماه استجابت دستامون رو رو به آسمون میگیریم و چند تا دعای قشنگ و ناب از ته دل میکنیم به امید استجابت انشاالله:

v     بارالها، به حق همین لحظات عرفانی قسمت میدیم که تمام مریضای چشم به راه محبت رو شفا بده.

v     بار پروردگارا، همه حوائج معقول و منطقی دوستدارانت رو تو این شب عزیز برآورده و به خیر کن.

v     الهی، تو رو به لحظه های ناب و گذشته ربنا همه ما رو به راه راست هدایت کن.

v     خدایا، اگه خوب بودیم به خاطر تو بود و اگه بودیم به بزرگی خودت ببخش و بیامرز همه ما رو.

اما از همه این دعاها که بگذریم اون دعا اصلیه رو هیچ وقت نباید فراموش کنیم که تو این لحظه ها که دعا گیرایی داره حتما باید از خدا بخوایم.

«اللّهم کن لولیک الحجة ابن الحسن

صلواتک علیه و علی ابائه

ولیا و ناصرا و قائدا و ناصرا و دلیلا و عینا

حتی تسکنه ارضک طوعا

و تمتعه فیها طویلا»

اللهم عجل لولیک لفرج

یا حق

امروز میخواستم یه مطلبی در مورد سریالهایی که در ماه رمضان از شبکه های مختلف پخش میشه صحبت کنم ولی بعد تصمیم گرفتم این کار رو بذارم بعد از تموم شدن سریالها. چون ممکنه الان برداشت کاملا درستی نداشته باشم ولی به محض تموم شدن سریالها مخصوصا دوتای مد نظر حتما منتظر یه مطلب باشین. اونم از نوع توپش. اگه خدا بخواد البته.

پس فعلا...

یا علی

میخوام دفاع کنم. از شرفمون، از حیثت و آبرومون، از ارزشهای معنوی و گرانبهامون. ما  چرا اینطوری شدیم. چرا همه خوبیهای خودمون رو نادیده میگیریم ولی نقاط ضعفمونو بزرگتر از اون چیزی که هست؟ آخه مگه ما چیزی از بقیه کمتر داریم. تو یه جمعی نشسته بودیم و یه نفر در دفاع از آقای احمدی نژاد گفت که سخنرانی ایشون در دانشگاه کلمبیا و بعدش هم در مجمع عمومی سازمان ملل مایه مباهات ما بود. از اون طرف یکی که از قضای روزگار مهندس و تحصیلکرده بود شروع کرد به ارائه فضل که: نه آقا. اون رییس دانشگاه به رییس جمهور یه مملکت توهین کرد و این بده. رییس جمهور نباید خودشو کوچیک میکرد. اون رییس دانشگاه با الفاظی مثل میمون و تروریست رییس جمهور رو مورد خطاب قرار داد(این قسمت رو داشت با لبخند معنی داری بر لب میگفت).

آخه آقای مثلا مهندس این خنده داره که تو کشوری که خودشو مهد تمدن و دموکراسی بشری میدونه به رییس جمهور یه کشور که از قضا مهمون هم بود و خودشون دعوتش کرده بودن برای سخنرانی توهین بشه. در ضمن اینکه دو تا شبکه تلویزیونی مثل فاکس نیوز و سی ان ان این حرفا رو تو بوق و کرنا کنن ولی هیچ اشاره ای به جواب مودبانه ولی در عین حال محکم رییس جمهور ما نکنن کجاش خنده داره؟ به غیر از این دو تا شبکه همه دنیا اعتراف کردن که برنده این دیدار رییس جمهور ما بود. من کاری ندارم که ما تو کشورمون با مشکلاتی دست به گریبانیم(که البته خیلی هم ربطی به الان نداره و این کثافت کاریها الان سالهای زیادیه به جون این مملکت افتاده) ولی دیگه از انصاف به دوره که بخوایم واقعیتهایی رو هم نادیده بگیریم.

من مدافع اشخاص نیستم. فقط به این اعتقاد دارم که اگه بلایی داره سر ما میاد به خاطر شخص خاصی مثلا آقای احمدی نژاد یا خاتمی یا ... نیست بلکه به خاطر خودمونه که داریم از خودمون فاصله میگیریم. اگه تو کشور ما به یه مسئله علمی پی ببرن میگیم این به درد نمیخوره ولی اگه همین مسئله توسط یه کشور اروپایی یا امریکایی مطرح بشه با به به و چه چه میگیم بابا تو دیگه کی هستی.

دوست ندارم وارد یه همچین حیطه هایی بشم. چون نمیخوام این وبلاگ رو سیاسی کنم. به همین خاطر هم در آخر برای اینکه به هدف وبلاگم وفادار مونده باشم به آیه ای از قرآن اشاره میکنم که در مورد خودمون هم مصداق داره:

ان الله لا یغیر ما بقوم حتی یغیر ما بانفسهم

همانا خداوند احوال هیچ قومی را تغییر نمدهد مگر آنکه خودشان آنرا تغییر دهند.

یا علی